In de zomer zullen alle dagen online komen.

Op 9 augustus ontdekte ik al waarom deze dag is ingesteld. Nu ben ik in Griekenland. Afrikanen verkopen aan het strand. En proberen Albaniers in de restaurants alle Britten naar binnen te krijgen. De hiërarchie is duidelijk. Door de rollen om te draaien wordt de slavernij niet afgeschaft. Daarom maak ik vandaag een monument.

Ik ontdek dat mijn bijbanen alles met humanitaire hulp te maken hebben. Ik hoef mijn schema niet aan te passen om deze dag te vieren.

To the left to the left
Everything you own in the box to left

To the left to the left
Don’t you ever for a second get to thinking
You’re irreplaceable
Beyonce – To the left

Na vandaag begrijp ik de ode van Beyonce aan Links.
Pinpas doorhalen aan de rechterkant van het apparaat.
De deurbel aan de rechterkant van de deur.
Het uitknopje op mijn Macbook zit rechts.
Het mes snijdt met links een stuk minder goed.
En het schenktuitje van de soeplepel zit aan de verkeerde kant.

Onze samenleving is behoorlijk rechts-minded.

Anti rimpel oefeningen
Veel beweging
En spelen in de kinderslaapkamers van Ikea.
De ballenbak mag ik niet in omdat ik boven de twaalf ben.

Deze dag laat zien, dat zelfs de slechtste dingen des levens een positieve functie kan hebben.
Als je het op een goede manier gebruikt.

In het museum gaat het over Indianen en Eskimo’s.
En de inheemse volkeren in Afrika.
Een vrouw op leeftijd en uit een goed milieu
kijkt naar de maquette van een Surinaamse plantage,
en vraagt haar vriendinnen:
“Goh, heeft Nederland ook aan slavernij gedaan?”

Uit de lengte van mijn wijs- en middelvinger blijkt dat ik ook echt een grote hoeveelheid testosteron heb.

Vandaag geen rok of jurk.
In de kleding van mijn vriend, wordt de afspraak met mijn vriendin een date.
‘s Avonds nodig ik andere maten uit.
Voor pizza met cola.
Voetbal, porno en nog meer zappen.

“Swallows
coming again and flying
not forgetting Hiroshima”

meer

Systeem = doelmatig geordend samenhangend geheel van bij elkaar horende dingen en hun onderdelen.
Beheerder = iemand die beheert

Pokon plantenvoeding (voor buitenplanten) 2,50 bij Albert Heijn Stadhouderskade
Kruidvat kamer planten voeding 1 euro, Kruidvat Ferdinand Bolstraat

Als ik de lijst met tips om Nelson Mandela dag te vieren doorkijk, besef ik hoe goed we het hebben in Nederland. Er zijn nauwelijks kuilen in de weg. En als die er zijn worden die gewoon door de gemeente gerepareerd. Het regent vandaag. Daklozen zoeken waarschijnlijk ook een plek in de dagopvang, want op straat zie ik ze niet. Daarom besteed ik mijn 67 minuten hulp en verzorging aan mijn vriendinnen.

De VN heeft deze dag geïnitieerd om de oprichting van International Cooperative Alliance te herdenken.

Vrijgezellen feest van mijn vriendin is een samenkomen van veel vriendinnen van vroeger. Samen doen we dingen die wel anders nooit samen zouden doen, behalve op een vrijgezellenmiddag.

Geen UFO’s in de lucht vandaag.
Maar UFO cocktails en dansen!

Mijn moeder komt mijn nieuwe huis kijken. Ik test vandaag de openbare dienstverlening, en ben er best tevreden over. Bij de Hema wil een medewerker, na eerst te hebben uitgelegd waar ik naaigarnituur kan vinden, ook nog meelopen. Engelse toeristen die mij met een dubbele tong de weg vragen sta ik netjes te woord. Na mijn verhaal lopen ze de andere kant uit.
Ook leer ik wat mantelzorg betekend.

Een hele, lange werkdag bij Ernst van der Hoeven. Over twee dagen heeft hij een presentatie in Eindhoven, waarvoor we een powerpoint maken. Ernst verwelkomde me al met een positieve groet. Af en toe denken aan het feit dat het deze dag dag van het humanisme, levensvreugde, positivisme was, bracht ons door deze slopende dag heen.

Taufiq moet vandaag Amsterdamse locaties spotten voor een Amerikaanse fotograaf. Op internet vind ik dat in Amsterdam één kasteel is. Het Kasteel van Aemstel. Een mooie locatie om vandaag ook te spotten, lijkt me. Het kasteel zou zich halverwege Nieuwezijds Voorburgwal bevinden, nabij de Dirk van Hasseltsteeg. We fietsen rondjes. Er is wel een pleintje met wat historische gebouwen. En een hek, waar volgens een door het hek-ganger geen kasteel achter zit. Geen van het kasteel spoor te vinden. Uiteindelijk vraag ik de receptionist van een hotel, dat nu op de bewuste plek staat. Ze heeft er nooit van gehoord. We zoeken samen verder via Google. Het kasteel blijkt een mythe. Er is ooit een boek verschenen waarin beweerd wordt dat het er ooit geweest is, maar de meningen verschillen.

Meer over het mysterieuze kasteel.

Langzamerhand word ik viermoe. Deze dag vierde ik in gedachte. Vandaag doen Elke en ik mee aan een kunstproject in Rotterdam. Vanochtend heb ik opgezocht wie er met 'onschuldige kinderen' van deze Dag van de onschuldige kinderen bedoelt word. Kinderen uit oorlogsgebieden, die last hebben van problemen die grote mensen maken. De oorlogsgebieden staan ver van mij af. Maar ook om mij heen hebben kinderen last van problemen die grote mensen maken. Aan ons kunstproject doet een dakloze mee. Hij vertelt dat hij op zijn vijftiende voor het eerst vader werd. Hij heeft acht kinderen. Een paar in Spanje, daar zou hij graag heengaan.
Het is warm. Iedereen gaat naar het strand in plaats van naar ons kunstproject. De vriendin van de dakloze is er. Ook haar dochter met kleinzoon komen langs. De kleinzoon speelt op de wip. Valt. Vandaag kwam het door de wip.

Een hele stressvolle dag. In totaal heb ik twaalf uur gewerkt voor mijn werk in Rotterdam. De nieuwsbrief moest af, en er is net een nieuwe website. Ik rook niet, maar als ik zou roken, zou ik wel een heel pakje leeg hebben gerookt. Inclusief rookpauzes had ik dan nog langer gewerkt. Om mezelf te belonen voor mijn goede anti-rook gedrag, besluit ik 4,80 euro, de kosten van een pakje sigaretten, te besteden aan ongezonde dingen. Snoep, en patat als avondeten.

Met iedereen die ik vandaag spreek, drink ik een kopje thee. Op de valreep voor school een doosje thee gekocht. En vat Coca Cola bekers meegenomen. Een gesprek met een kopje thee is een fijn rustmoment, naast de stress voor de beoordeling. Alexandra heb ik al een tijd niet gesproken. Met mijn dichtdocent heb ik het laatste gesprek van dit schooljaar. En met Elke zet ik onder het genot van een kop thee de puntjes op de i van ons kunstproject.

Het is warm vandaag. Aan het eind van de dag heb ik ongelofelijke hoofdpijn. Dat heb ik niet vaak. Thee met warm weer is misschien toch niet de beste combinatie.

Ik draag de sjaal uit Ethiopië die ik mijn moeder cadeau gaf. Ik logeer bij haar. Zelf vind ik het mooi staan. Mensen kijken net iets langer. Ik heb het gevoel meteen in een hokje te worden geplaatst. Het leek me goed om vandaag Afrikaans te eten. Maar met het verstrijken van de dag bedenk ik dat ik echt African style ga door niet zoveel eten. Ik eet twee pizzastukjes, die over waren van gister.
Vandaag zat ik in de toelatingscommisie van basisjaarstudenten op de academie. Van de zestien kandidaten kwamen er maar acht opdagen. De rest bleef vermist.
En de bedoeling van de Dag van de handdoek is dat je gewoon een hele dag een handdoek meeneemt. In mijn zware tas kan er nog net n bij.

Nikkie, de vriendin, geeft yogales aan kinderen en leert me ‘s ochtends een de hond-houding heet. Vandaag ga ik speciaal naar Pijnacker, het dorp waar ik vandaan kom en waar mijn vader nog woont. Ik ga erheen om een andere biodiversiteit te zien. Maar vooral om met de hond te knuffelen. Sien woonde vorig jaar nog met een heel gezin, nu alleen met mijn vader. Twee mensen minder om mee te knuffelen. Dat ga ik vandaag goedmaken.
Een gewetenskwestie. Mijn vader gaat bij mijn tante eten. Mijn nichtje is net terug uit Australië. Ik zie haar niet vaak. Of ik mee ga.
De hele avond voel ik me slecht omdat ik de hond alleen heb achtergelaten.

Het blijft lastig om zoveel dagen op één dag te vieren. Ik weet niet hoe ik Werelddag van culturele diversiteit, Dag van de hoogbegaafdheid en Dag van de Chemie met elkaar kan combineren. Ik doe een hoogbegaafdheidtest op internet. Een vriendin vertelt dat haar broer hoogbegaafd is, en hoe lastig dit is.
Ik besluit de rest van de dag te focussen op de Dag van de culturele diversiteit en Dag van de jeugdtheaterschool. Ik ga eten bij een vriendin, een persoon met wie ik een bepaalde chemie heb, en die ik al een tijd niet heb gezien. Voor het diner koop ik allerlei cultureel diverse producten. Ik ga langs de toko voor kroepoek. Bij de Turkse bakker haal ik een toetje en bij de Albert Heijn een Frans stokbrood met een Italiaanse tapenade. Met haar uit de Atlantische oceaan afkomstige pangafilet, smaakt het heerlijk.
Na het eten gaan we, al schijnt de zon nog heerlijk, naar een theatervoorstelling van Jeugdtheaer Hofplein. Zij vieren vandaag de Dag van de Jeugdtheaterschool, en wij doen mee. Met Shakespeare op de camping.

Bij klinische studies staat het onderzoek centraal. Het testen van een geneesmiddel heet een klini-sche studie. Ik ben helemaal niet wetenschappelijk onderlegt op het gebied van gezondheid, maar kan er natuurlijk wel onderzoek naar doen. Elke is bij mij. We bereiden samen een kunstproject voor in Rotterdam. Elke heeft last van haar nek. Ik probeer het op te lossen door een wonder pleister, waarvoor ik een speciale zalf heb ontwikkeld. Een geheim recept natuurlijk.
Na twee dagen was de pijn in haar nek verdwenen. Daar kan ook de bijbehorende massage aan hebben bijgedragen.

(Vakcentrum, gedetacheerde, praktijkmanager. Het zijn grote vage termen die ik eerst op moet opzoeken om de precieze betekenis te achterhalen.
Na werk meteen door naar een afspraak voor een kunstproject. Om tien uur klaar. Maar het vakcentrum. De gedetacheerde. En de praktijkmanager zijn blijven liggen.

De eerste keer dat ik Internationale dag van het gezin vier, is ook het eerste jaar dat mijn eigen gezin uit elkaar gevallen is. Sinds de zomer zijn mijn ouders gescheiden. Ik heb precies deze week nog mijn moeder en mijn vader gezien. Ik ben aan het logeren bij Taufiq, en besluit de dag van het gezin te vieren bij zijn gezin.
‘s Avonds voegt mijn moeder zich toe op mijn Facebook. Mijn moeder op Facebook. Dan kan ze leuke nieuwe mannen ontmoeten. Of meepraten. Ik weet niet of ik haar meteen had toegevoegd. Nu, op de Internationale dag van het gezin, heb ik geen keus.

Zonder EHBO diploma is de Dag van de verpleging meer een dag van de verzorging geworden. Ik slaap bij een vriendin. Wil ‘s ochtends een ei voor haar bakken, maar die slaat ze af. Ik doe wel de afwas.
Op werk probeer ik collega’s goed te verzorgen met een kopjes koffie of thee. Maar de collega’s zijn zelfvoorzienend met een grote theepot op hun bureau.
Aan het eind van de dag verdwijnt mijn verzorgende rol omdat ik word verzorgd. Ik ga op bezoek bij mijn moeder, en moeders doen dat. Het is natuurlijk ook goed om een onderwerp van verschillende kanten te bekijken. Mijn moeder kookt. Draagt mijn koffer van de trap. En brengt me naar het station.

Vanaf vandaag ga ik met mijn koffer op pad. Het is niet fijn om uit een huisje midden in de stad te gaan en op straat te staan, maar vandaag is wel een goede dag ervoor. Want waar kan je meer geluidshinder hebben dan midden in de hoofdstad?
Op school is het rustig. De ergste geluidshinder is in de trein. Het omroepapparaat roept in drie verschillende talen de eindbestemming.

De Europese dag van de beroerte en Internationale dag van de fairtrade is ook de dag dat ik de hele dag naar school moet en ‘s avonds mijn spullen (tijdelijk) uit Amsterdam ga verhuizen.
Ik wil faitrade keelpastilles kopen, maar bij Albert Heijn is alleen koffie en chocolade fair trade.
Beroerte blijkt de eerste doodsoorzaak voor vrouwen te zijn. Het thema van dit jaar is ‘Voorkom en herken‘. Daarom probeer ik vandaag gezond te eten (bijvoorbeeld fair trade producten, ik geloof in karma dus dat een eerlijk product ook gezond zal zijn), veel te bewegen, matig met alcohol en niet roken. Toch neem ik ‘s avonds de tram naar de Pijp, waar mijn spullen zijn. Niet uit luiheid, maar omdat ik zoveel spullen bij me heb die niet allemaal op de fiets mee kunnen. Ik compenseer mijn tramrit met de twee verdiepingen die mijn spullen naar beneden moeten. Mijn vader komt uit Pijnacker de spullen halen, om ze even bij hem thuis te stallen. Ik moet vanavond weer in Amsterdam zijn. Toch besluit ik met hem mee terug te reizen. Als dank voor zijn hulp. Een Fair trade lijkt me.

Na de hele dag levensliederen te beluisteren, heb ik het genre nog steeds niet leren waarderen. Op internet staat dat levensliederen vooral gekenmerkt worden door eenvoud en herkenbaarheid. Het genre richt zich daardoor op luisteraars die geen muzikale of kunstzinnige ontwikkeling heeft.
Alle levensliederen lijken na zo’n dag hetzelfde. La la la la. Over liefdesverdriet of romantiek.
Ik vind het na het boodschappen doen jammer weer thuis te komen, omdat ik weet dat ik weer moet. Aan het eind van de dag kon ik er niet meer tegen en ben ik Franse chansons gaan luisteren.

Vanavond is de performanceavond in Strassbourg. Omdat ik al wist dat deze avond zou samen vallen met anti-dieetdag, was dit het uitgangspunt van mijn idee. Ik heb vanavond een winkel geopend met souvenierfoto’s. Aan het begin van de avond fotografeerde ik zoveel mogelijk gasten. Tijdens de optredens printte ik niet alleen de foto’s uit, maar maakte ik de bezoekers ook subtiel een stuk dikker. Om vervolgens aan het eind van de avond de foto’s te verkopen.
Het was een succes. De mensen die niet weg waren, kochten de foto’s. Ondanks ze vonden dat ze er niet goed op stonden. Anderen hadden het helemaal niet door. “Wat een enige foto”

Met mijn neus in de wind, geniet ik dat ik lekker vrij kan ademen.

We zijn in Duitsland. Gaan naar het Zollverein. In de bus vraag ik een klasgenoot een grap te vertellen. Mijn tweede lach voor vandaag.
In het restaurant van het Zollverein zitten we hard lachend aan tafel, om de Dag van de lach goed te vieren.
Naast zelf de lachen, probeer ik ook grapjes te maken, zodat anderen moeten lachen. Soms lukt het.
Ik merk vandaag dat ik helemaal niet goed ben in lachen. Vooral hardop. Dat merk ik als ik tegen een klasgenoot opbots. Zij moet hard lachen. Ik gniffel een beetje om mee te doen.
‘s Avonds kijken we een film in het hostel. Een film waar niks aan te lachen is. Niet goed uitgekozen. Een overdreven bulderende lach komt uit de andere kamer. Ik irriteer me eraan. Lachen is soms ook vervelend.

Halverwege de dag kom ik erachter dat het vandaag ook Ergoeddag is. Ik wil graag een inventarisatie maken met wat ik later ga erven. Mijn klasgenoten willen mij niks erven. Misschien een werk van hun wat ze in de academietijd hebben gemaakt.
Ik sms mijn vader, mijn zusje en Taufiq.Van mijn vader krijg ik een klok van mijn opa. Mijn zusje geeft alles. Zelfs het boek waar al haar geheimen in staan. En van Taufiq erf ik zijn Bantal Guling.

Het is de zondag na Koninginnedag. ‘s Ochtends zit ik al vroeg bij de tramhalte onderweg naar school. We gaan naar via Duitsland naar Strassbourg, waar we eind van de week een performance doen.
Ik zie er tegenop. Omdat ik als we terugzijn nog maar een paar dagen in Jans huisje logeer, en daarna weer de straat op moet. Het liefst had ik nieuwe huizen gezocht.
In de bus maak ik de laatste dingen af voor mijn performance. Ik heb speciaal wat werk bewaard voor deze dag.

Halverwege de dag kom ik erachter dat het vandaag ook Ergoeddag is. Ik wil graag een inventarisatie maken met wat ik later ga erven. Mijn klasgenoten willen mij niks erven. Misschien een werk van hun wat ze in de academietijd hebben gemaakt.
Ik sms mijn vader, mijn zusje en Taufiq.Van mijn vader krijg ik een klok van mijn opa. Mijn zusje geeft alles. Zelfs het boek waar al haar geheimen in staan. En van Taufiq erf ik zijn Bantal Guling.

Het dragen van een bijpassend T-shirt is vandaag het enige wat ik heb gedaan om de dag te vieren.
Ik merk dat ik wel in alles het onderwerp terug vind. Zo moet ik naar een bouwmarkt, om de laatste dingen te kopen voor een performance in Strassbourg. Ik laat me leiden door een plattegrond die een klasgenoot voor me tekende. En mensen op straat, omdat het niet lukte met de plattegrond de weg te vinden.

De hele dag met een rode hoed op. Best leuk. Tijdens het koken voelt het overdressed.
Dag van het Landschap doet me denken aan Dag van de aarde een paar dagen geleden. Om in Amsterdam nog van het landschap te genieten, ga ik naar het Vondelpark.

De tweede maand alle dagen vieren zit er
bijna op. Het lijkt steeds gemakkelijker te gaan. Vandaag heb ik een schrijfdag ingepland, zonder te weten dat het vandaag Internationale dag van het boek en de auteursrechten is. De zon schijnt buiten, ik zit de hele dag achter de computer.
‘s Avonds heb ik afgesproken met vriendinnen te eten. Tijdens het natafelen vertel ik over een filosofieboek dat ik aan het lezen ben, van Stine Jensen. En dat het de Dag van de filosofie is. We discussiëren over wat filosofie is. Dat alles veel oppervlakkiger wordt. Ook de filosofie. Stine Jensen
In de trein naar Den Haag lees ik met een ander gevoel verder in mijn boek.

De aarde is mooi!
Daar geniet ik van en probeer ik vandaag zelf ook een steentje aan bij te dragen. Ook al logeer ik nog steeds midden in Amsterdam.
IK Doe boodschappen bij de biologische supermarkt waar ik altijd al eens heen wilde. Alles per fiets en met de trein.
‘s Avonds heb ik een verjaardag in Rotterdam. De trein is het beste plek om van het landschap te genieten. Het is het hoogtepunt van de bollentijd. Diegene die jarig is, heeft de DVD reeks van Planet Earth gekregen. Toeval.

Na de Citotest was ik mavo+ getest. Ik wilde graag naar de havo. Tijdens het kenningsmakingsgespek op de middelbare school vroeg mijn toekomstige coordinator waarom ik graag naar die school wilde. Ik vertelde dat ik secretaresse wilde worden, zoals Jessica in Goede Tijden Slechte Tijden. Vandaag is een goede dag om mijn middelbare schoolwens in vervulling te laten gaan. In plaats van secretaresses in het zonnetje te zetten, besluit ik zelf secretaresse te ‘spelen‘. En mijn omgeving te laten genieten van de gemakken van een rechter hand.
Op school beheer ik telefoontjes en haal ik koffie. Ik stuur smsen en geef boodschappen door. Vind het best leuk om te doen. Maar het lukt me niet helemaal in teken van de ander te staan.
‘s Avonds ga ik eten bij mijn moeder. Mijn zusje wil niet dat ik haar telefoon beheer.

In de krant stond een groot artikel over de Dag tegen pesten. In de trein van Amsterdam naar Rotterdam, ik moet vandaag werken, denk ik aan hoe ik deze dag weer moet vieren. In Gods naam. Het is best lastig om elke keer een goede oplos-sing te vinden. Vandaag is het niet gelukt.
Ik stap met twintig basisschoolkinderen in de tram. Bedenk me dat pesten vooral op deze leef-tijd gebeurd. De kinderen pesten mij nu ook, met het kabaal dat ze maken. Op de vroege morgen.

Hemofilie en de boerenstrijd. Wat moet ik daar nu weer mee? Ik logeer deze maand in het huis van Jan, achter de Dam. Een wereld die wel heel ver van de boerenstrijd ligt. Op internet vind ik dat de boerenstrijd vooral ontstaat omdat er te weinig gewassen zijn. Daarom besluit ik zelf gewassen te kweken. Bij de Hema koop ik zaadjes voor wortels. Na eerst in het Vondelpark van de zon te genieten, kies ik een mooi plekje om deze te planten.
Door deze Dag tegen hemofilie kom ik erachter wat hemofilie eigenlijk is. ‘s Avonds test ik mezelf. Gelukkig ben ik geen slachtoffer van deze ziekte.

Een opluchting vergeleken gister. De hele dag praten, nurien, fluiten, zingen, is veel minder moeilijk dan een hele dag niet praten. Vorig jaar viel de Dag van de stilte op dezelfde dag als de Internationale dag van de stem.
Het is vandaag klusdag in mijn oude huis in Rotterdam. Klussen is het leukst met muziek op. En meezingen natuurlijk.
Toevallig wordt precies vandaag de voicerecorder die ik via internet heb besteld gepost. De recorder heb ik besteld om het geluid bij dit project beter op te nemen. Als ik hem uitpak kom ik erachter dat de de geluiden niet op de computer kunnen worden overgezet. Op internet zoek ik naar een nieuwe.
‘s Avonds ga ik uit eten in Den Haag. Al mijn hele leven nurie ik bij lekker eten. Dat komt vandaag goed uit.

Wat een verschrikkelijke dag. De ergste tot nu toe. Niet praten. Alleen gebarentaal, en briefjes. Ik voel me heel asociaal, om niet te reageren wat mensen tegen me zeggen. Begin van de dag werk ik bij Ernst. Ik heb hem een paar weken niet gezien, maar echt bijpraten gaat nu niet. Thuis krijg ik onverwacht bezoek. Vrienden van Taufiq. Hij gaat zelf naar een opening van een expositie. Via sms laat ik de vrienden weten dat ik niet kan praten. Als ze er zijn, zet ik maar een muziekje op, voor de gezelligheid.

Ik ben zelf jong dus vind dat ik op de Dag van de jonge jury zelf jury moet zijn. Op school maak ik kaartjes waar ik alles op ga beoordelen. De tramrit naar huis. Het weer. De boterham met vegetarische paté. De Dam. De Chinese supermarkt. Mijn fiets. De caissiere van Albert Heijn. Het avondeten. En het bezoek dat komt eten.

Trillen zonder dat je lichaam dat wil, kost best veel energie. Ik moet veel regelen voor een performance morgen. En ben nog moe van het weekend. Mijn lichaam voelt rustig, afgezien van het moeten trillen. Ik word er zenuwachtig van.

Ik heb veel opmerkingen over mijn outfit gekregen vandaag. De rok komt wel uit mijn eigen kast, maar ik draag hem nauwelijks. Via Wikipedia verdiep ik me in de Roma’s. Lange rokken en gekleurde kleding. Onderwijs is niet belangrijk, ze lezen en schrijven niet. En slapen op verschillende plekken. Nu ik constant aan het logeren ben, voel ik me ook een zigeuner. Voor Motel Mozaique werk ik mee aan een slaapproject.
Vandaag begint het festival. ‘s Ochtends moeten de laatste dingen worden opgebouwd. En ‘s middags begint onze performance. Het niet lezen en niet schrijven gaat best goed.

Geen geld op zak. Alleen maar appels. Ik moet werken en ga opbouwen voor Motel Mozaique. Daar krijg je wel trek van. Naast het festivalterrein staat een loempia kraam. Na een hele dag appels lust ik dat wel. Voor hoeveel appels zou ik een loempia ruilen?

De dag van de Geesteswetenschappen is de eerste dag die ik gevierd heb zoals ‘het moet‘. Wat betekent dat ik de lezing heb gevolgd die in het kader van de dag georganiseerd werd. In een gebouw van de UVA. Het thema van dit jaar was Grenzen in de Geesteswetenschappen, met lezingen over Digitale grenzen, Nationale grenzen en Creatieve grenzen. Ik volgde die over Creatieve Grenzen. Had me verheugd op de voorbeelden van kunstenaars die de grens opzoeken. In plaats daarvan ging de lezing over een kunstwerk satire in de patriottentijd en een Romantische dichter die geheimschrift in zijn gedichten gebruikt, blijkt later, om erotische ervaringen op te schrijven. Ik was voor even terug op de universiteit.

L Ik vroeg me af of elke schoenmaker wel op de hoogte is van de dag van de schoenmaker
S Nou, vorig jaar was het een week. Als ik eer-lijk ben, ik niet hoor. Ik denk dat een paar het wel weten hoor, maar ik houd me daar niet zo mee bezig. Nou, is er nog iets bijzonders mee dan?
L Volgensmij worden er lezingen gegeven
S Er worden ook wel eens vergaderingen georganiseerd in het midden van het land, maarja, dat is dan allemaal ‘s avonds. Maar daar heb je dan geen meter aan.
L Nee, na een hele werkdag.
S Daarom. Maarja, leuk dat ik het weet nu.
L Die specifieke geur die altijd
in schoenmakerijen hangt, komt dat door de lijm?
S Voornamelijk door het leer
L Aha
S (laat een schoenzool zien) Kijk, als je dit met de machine gaat behandelen, dan ruik je echt zo’n verbrande geur, als het ware. Ja, de rest is allemaal een mengeling tussen rubber en lijm.
L Is het niet zo dat als je de hele dag daarin zit, dat je daar last van krijgt?
S Nee, die lijm is daar speciaal op getest. Dus zover ik weet, kan het geen kwaad. Ik doe het een aantal jaar, en ik heb er gelukkig nog geen last van.
L Ok, gelukkig. Nog een fijne dag
S Hetzelfde.

L = LILIAN
S = SCHOENMAKER

Een moeilijke dag vandaag. Ik heb het gehad met logeren. In rommelige kamers van mijn zusje en mijn vriendje. Al mijn spullen staan in het huis van Alexandra in de Pijp. Er is maar één sleutel.
Mijn zusje studeert pedagogiek en heeft vaak met autistische kinderen te maken. Schema’s met pictogrammen werken het best. Dus dat doe ik.
Het lukt me niet om aan het schema te houden. Bepakt met spullen sta ik voor een dichte deur van Alexandra. Hoewel het niet op het schema staat, ga ik bij het Franse meubelwinkeltje tegenover de sleutel van de deur halen.
Ik zou langsgaan bij een vriendin in Oost. Maar als ik op het punt sta om weg te gaan, belt Alexandra of ik nog even thuisblijf voor de sleutel. Weer mijn schema in de soep. Ik ben het zat.

Iedereen die ik tegenkom, houd ik voor de gek. Ik zeg mijn zusje dat er iets op haar gezicht zit. En Taufiq dat ik niet naar de opening van zijn expositie in Nijmegen kan komen. Die grap mislukte. De reden die ik daarvoor geef, vind hij zo goed dat hij het niet erg vindt.
‘s Avonds, vanuit Nijmegen, houden we een jongen in de auto voor gek. Hij slaapt. We schreewen en remmen. 1 april!

Vandaag is mislukt. Het leek me geweldig om een keer op een ligfiets te rijden. Ik ben aan het logeren in Den Haag en heb ‘s ochtends een afspraak. De hele week zocht ik een ligfiets. Op Facebook. Zelfs de grootste fietsenwinkel in Den Haag weet me niet te vertellen waar ik een ligfiets kan vinden.
Het is een mooie dag. Perfect fietsweer. Van vrienden ontvang ik berichten dat ze lig-fietsen zien. Ik ga op ligfietsjacht. Het voelt alsof ik op safari in Zuid Afrika ben, en naar de Big Five zoek. Ik ga grote fietspaden en populaire fietsroutes af. Richting het strand. Bakfiets, scootmobiel, driewieler. Maar geen liggend model.
Het is ook Internationale dag van het theater. In het theater van Den Haag is een filmfestival. In de schouwburg een opera. Ik heb geen geld. Om het theatergevoel te krijgen, voer ik zelf een toneelstuk op. Eerst de tekst leren. Dan een outfit zoeken. Ik voel me weer even kind.

De Dag van de popmuziek wilde ik groots vieren. Met een popmuzikanten transformatie performance tijdens Motel Mozaique. De Dag van de popmuziek bleek namelijk precies tijdens dit festival plaats te vinden. Na een mail met de organisatie van de Dag van de popmuziek, kwam ik er achter dat ‘wegens omstandigheden’ de dag twee weken vervroegd wordt. Naar vandaag. In plaats van een popmuzikanten transformatie met het Motel Mozaique publiek, doe ik het nu gewoon zelf. Op internet zoek ik op welke popmuzikant ik lijk. Naar wie transformatie de minste moeite kost.

Alleen maar pannenkoeken vandaag! Van tevoren had ik naar deze dag uitgekeken. Gezellig met iedereen pannenkoeken eten. Om 8.00 uur sta ik al in de keuken. Ik heb geen huis en logeer nu bij mijn zusje. Omdat ik niet weet of ik nog een keuken zie, maak ik alvast een lunchpakket. En pannenkoeken voor het avondeten. Zo vroeg de eerste pannenkoek. Ik word er misselijk van. De pannenkoek lucht is in mijn haren getrokken en ruik ik de hele dag nog.

Heel lang geleden heb ik deze dat gevierd met het planten van een boom, zoals het hoort. Vandaag maak ik een feestje met wat bomen.

Ik heb weleens geleerd dat de mens voor 75% uit water bestaat. Ik ben fan van water. Drink vaak drie liter per dag. Vandaag test ik of je voor meer dan 75% uit water kan bestaan.
Ik kom tot zes liter. Twaalf flesjes. Mijn buik voelt dik. En blijf naar de wc gaan.

Toen ik een paar dagen geleden in de bibliotheek was door de Dag van de Literatuur, heb ik meteen dit boek geleend. De Kleine Prins had ik al een tijd willen lezen. Vandaag heb ik een begin gemaakt. Het valt me tegen hoe mijn Frans is weggezakt.
Het liefst had ik vandaag bijles gekregen van een Franse vriendin. Ik logeer in Den Haag. Thuis draai ik Franse muziek. Naar het strand met Le Petit Prince.

Op de dag van de slaap moet je zoveel mogelijk slapen. Onverwacht hoef ik niet te werken. Met slaapmiddel op en vanuit bed zoveel probeer ik toch zoveel mogelijk te doen.

Mijn zusje vertelde dat er vanochtend politie bij het station stond om spijbelaars te betrappen. Gelukkig hoef ik er niet langs. Het is vandaag donderdag, mijn vaste werkdag. Precies vandaag, op de Dag van de leerplicht, heb ik ook les op school. De hele dag werk ik met een schuldgevoel.
Uit werk ga ik naar de bibliotheek. De hele avond lees ik een boek. Dat is lang geleden.

Het grote stuk taart wat over was van gister komt vandaag goed van pas. Op Nationale hoerendag moeten de hoeren in het zonnetje worden gezet. Ik spijbel een schoolles om met een stuk taart op een plastic bordje langs de ramen te gaan. De taart blijft op de fiets niet heel. Om de hoek pak ik mijn taart uit. De ingestorte taart ziet er treurig uit. Ik denk aan de pooiers die de hoeren continu in de gaten houden. Ik zoek het meest hele stuk op. Een diepe zucht. De meisjes dragen fluoriserend ondergoed. Het slipje bedekt niet eens meer de venusheuvel. Ik klop aan. Ze opent de deur, maar hoort nauwelijks mijn verhaal aan. Ik feliciteer haar met nationale hoerendag en zeg dat ik iets lekkers voor ze bij me heb. No, thanks. Een glimlach. En de deur gaat weer dicht.
Net voor sluitingstijd wil ik mijzelf trakteren op een jurk, om de Internationale dag van het consumentenrecht te vieren. Mijn hoofd is bij het in goede banen leiden van dit vierproject, en eigenlijk niet bij het vieren. Ik pak elk vintage jurkje uit het rek. Het ene moment wil ik iets kopen om de Internationale dag van het consumentenrecht te vieren. Het andere moment komt mijn zuinige ik om de hoek en wil ik niet zoveel geld uitgeven aan een jurk die ik niet echt leuk vind. Ik besluit mezelf mee uit eten te nemen.
De dag tegen politiegeweld heb ik niet gevierd. Polities reden vandaag in sneltreinvaart voorbij. Ik merk dat een dag tegen iets, lastig vieren is.

Altijd heb ik al eens gedroomd van een hele grote taart maken. Met verschillende lagen en het liefst bedekt met marsepein. In Amerika wordt Pi-dag gevierd met een Pi-pie. Dat ga ik ook doen! Zonder marsepein. De winkels die dat verkopen zijn al dicht als ik van de academie kom. Maar met frambozen, aardbeien en heel veel suiker.

De lente komt eraan!
Dat realiseer ik me op de fiets naar huis. Thuis werk ik de hele dag aan een presentatie voor school. Een schoonmaak van mijn to-do list, waardoor ik nog helemaal niet ben toegekomen aan een grote schoonmaak. Aan het eind van de middag haal ik snel een stofzuiger door mijn kamer. En leer ik hoe supersonische stofzuigers geleegd worden.

Internationale dag van de vrouw is één van de bekendere dagen. Ik ben niet de enige die het viert. Op Facebook posten vrienden feministische filmpjes.
Ik weet niet goed wat ik met de dag aanmoet. Ik kom net uit een feministische periode. Tijdens mijn reis naar Ethiopie in december heb ik vagina’s getekend, om iets terug te geven aan alle besneden vagina’s daar.
Het valt me op dat vrouwendag nu vooral door Islamitische vrouwen wordt gevierd. In een restaurant, praat erover met een vriendin. Ook in onze samenleving zijn nog genoeg redenen om vrouwendag te vieren, besluiten we.

Mijn vriend slist. We wisselen elkaar informatie uit over hoe we onze tong houden als we een s zeggen. Het klinkt nog wat onnatuurlijk, maar uiteindelijk lukt het hem een s zonder slissend geluid uit zijn mond te krijgen.
In de avond eet ik bij de ouders van een vriendin. Ze zijn de dag ervoor naar The Kings Speech geweest, een film over een stotterende keizer die een belangrijke speech houdt. Een must-see volgens haar vader. Terwijl we gamba’s eten, legt hij uit waarom. Het Engelse woord voor thee in laten trekken was een woord dat hij nog niet kende. Fantastisch. Ik vind het fantastisch dat hij, precies vandaag, het hele diner over deze film praat.

De Dag van de dwerg staat in het teken van het dwergkonijn. In een klein dorp ver buiten de randstad wordt een dwergkonijnenbeurs georganiseerd. Ik besluit mijn eigen dwergkonijn op te zoeken. Bij de kinderboerderij. Onderweg vertelt mijn vriend over de dwergkonijnen die hij vroeger had. Abu en Tanis. De twee mannen gingen niet altijd goed samen. Zo had Tanis Abu op gruwelijke wijze om het leven gebracht. Op de kinderboerderij waren helaas geen dwergkonijnen. De andere konijnen vieren wel de Dag van de dwerg, zoals konijnen dat doen.
‘s Avonds is het museumnacht in Rotterdam. Ik doe een performance in het Natuurhistorisch museum en vraag de conservator er in het museum dan een dwergkonijn was. Ook hij moet me teleurstellen.

Vandaag lijkt alles in het teken van geloof dag te staan. Ik bezoek de tentoonstelling van Gabriel Lester, over geloof in het lot. ‘s Avonds heb ik een discussie met mijn vriendje, over geloof. Hij is moslim. Ik vraag hem hoe hij zichzelf als moslim ziet. En welke rol het geloof in ons leven krijgt, als we samen blijven. Ik vertel hem dat een vers uit de Koran wil leren. Hij twijfelt, omdat ik het alleen voor wereld gebedsdag zou doen. Ik zie het als mooie aanleiding. Het mocht als ik me zou verdiepen in de betekenis.

De dag van de muziekvrijheid is voor landen waar een censuur op muziek ligt. In onze samenleving kan ik me dat moeilijk voorstellen. Tot ik na mijn werk in de tram sta. Achterin staan wat jongeren. Uit een Blackberry komen pompende beats. En de hele tram geniet mee.
Thuis download ik een app om zelf muziek te maken. Met balletjes en staafjes. En een koptelefoon op.

Ik ben chagrijnig. Op mijn fiets naar de academie zie ik allemaal mensen die, zonder dat ze het zelf weten, op een compliment van mij wachten. Een jaar lang vieren. Waar ben ik aan begonnen. Mijn vriendje aan de telefoon. Hij zegt dat ik niet attent genoeg was. Ik zeg dat hij gelijk had. En het goed was dat hij dat zei.
Ik heb vandaag complimenten gegeven aan het meisje dat de deur voor mij openhield en mijn klasgenoten, over de kleding die ze droegen. Het grootste compliment gaf ik aan mijn schrijfdocent. De volgende dag schrijft hij me dat hij met een big smile de school was uitgelopen. Complimenten zijn leuk!